Καλές διακοπές και σε σας.

Έφυγα τρέχοντας για Ζάκυνθο. Σβήστε τα PC και ακολουθήστε με.

Πέθανε ο πρωκτός και θρηνούν οι κουράδες

Θα γίνω σκληρός με αυτά που θα γράψω, αλλά δεν αντέχω την περισσή υποκρισία που έχει πλημμυρίσει στις οθόνες μας.
Θα αφήσω τα συναισθηματικά του τύπου "ας είναι ελαφρύ το χώμα" και  "ο θεός να τον αναπαύσει".
Ο δολοφόνος τον ανάπαυσε και το χώμα θα είναι βαρύ και υγρό όπως όλων των τάφων.
Ποιος αλήθεια είναι ο δολοφόνος; Έλα ντε! Κάνει μπαμ από χιλιόμετρα και όσοι είναι γυρολόγοι στο ίντερνετ το ξέρουν. Γιατί δεν λένε την αλήθεια; Γιατί δεν έχουν τα αρχίδια να δείξουν όλοι τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που ήθελε τον Γκιόλια μουγκό;
Και αφού δεν κατάφερε να του κόψει την γλώσσα, δεν κατάφερε να λιώσει να αρχίδια του, δεν του έμενε άλλη λύση από αυτή που σπούδασε στην μαφιόζικη Ιταλία. Αλήθεια τι θα καταφέρουν από την άρση απορρήτου; Θα ακούσουν τον Σωκράτη να μιλάει με τον Μάκη; Θα βρουν σε κανένα άρθρο συντάκτη τον Μάκη;
Τι υποκρισία θεέ μου. Και έχουμε παρασυρθεί όλοι μας οι bloggers να αγιοποιήσουμε τον ανώνυμο συγγραφέα, να ταχθούμε κατά της ανωνυμίας και να κατηγορούμε για όλα τα κακά την τρομοκρατία γενικά, ως άλλος σατανάς για τους ιουδαιοχριστιανούς.
Ο δολοφόνος λοιπόν είναι εμφανείς και δείχνει και τα δόντια του. Αλήθεια δεν το βλέπετε; Έχει όλα τα μέσα των μυστικών υπηρεσιών, καταγράφει , ρουφιανεύει, απειλεί και κάνει αυτό που κατά τα άλλα μάχεται. ΕΚΒΙΑΖΕΙ. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, παπάδες είναι από τα αγαπημένα εδέσματα του. Και όχι μόνο αυτού αλλά και της κρατικής μαφίας.
Λοιπόν η γνώμη μου, μπορεί και η αλήθεια, είναι η εξής. Χρόνια ολόκληρα σαν συνεργάτης του μάθενε τα βρώμηκα κόλπα της σάπιας δημοσιογραφίας του. Μάθενε όμως και απόρητα πράγματα. Πράγματα που δεν έπρεπε να βγαίνουν παραέξω. Μόνο όταν ήθελε το αφεντικό, με προφανοούς λόγους, βγαίνανε στον αέρα και τάιζαν τα μυαλά του έλληνα. Αφού τα τσούγκρισαν λοιπόν, το μαθητούδι έβγαλε γλώσσα. Και είχε και το θράσος να κάνει αυτό που έβλεπε να κάνει καλά το πρόην αφεντικό. Να εκβιάζει και να μαρτυράει μυστικά. Το έφαγε το κεφάλι του. Θελέστα και παθέστα δηλαδή.

Χρόνια πολλά ήταν ο πρωκτός του Μάκη. Έχεζε και έκλανε όπου ήθελε αυτός. Και όταν δεν τον έβαζε πλέον να κάνει την "βρωμοδουλειά" μιας και άρχισε μόνο του να χέζει από το στόμα, αυτός άρχισε να χέζει όπου έβρισκε με το "πρωκτικό" νομίζοντας ότι από την πολύ βρώμα που θα ξερνούσε θα τον ανάγκαζε να φύγει. Τον βούλωσε για τα καλά λοιπόν τον άτακτο πρωκτό δείχνοντας ποιό είναι το αφεντικό και προστατεύοντας τα βρωμερά συμφέροντα του.

Πέθανε ο πρωκτός και κλαίνε οι κουράδες (ειδησεογραφικά blogs).

Scream

"Εγώ μιλάω για δύναμη" - Γαλάνη Δήμητρα

Συνέχεια στις μουσικές δημοσιεύσεις με άλλη μια "Γαλάνη"

"Οι φίλοι" - Χάρις Αλεξίου

Πάλι η Χαρούλα ή Χάρις. Οι φίλοι μας οι αγαπημένοι και χιλιοτραγουδισμένοι. Απολαύστε τους.



Μην ξεχνάτε ότι υπάρχει επιλογή για κατέβασμα της παρτιτούρας

Ο χριστιανισμός και το σεξ

Το χειρότερο χαρακτηριστικό της χριστιανικής θρησκείας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει το σεξ – ένας τρόπος τόσο μακάβριος και αφύσικος που μπορεί να κατανοηθεί μόνο όταν μελετηθεί σε σχέση με την αρρώστια του πολιτισμένου κόσμου την εποχή της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πολλές φορές λέγεται ότι ο χριστιανισμός βελτίωσε τη θέση της γυναίκας. Αυτή είναι μία απ’ τις πιο χοντροκομμένες διαστροφές της ιστορίας. Είναι αδύνατο να απολαμβάνουν καλής μεταχείρισης οι γυναίκες σε μια κοινωνία όπου θεωρείται μεγίστης σημασίας η συμμόρφωσή τους με έναν πολύ αυστηρό κώδικα. Οι μοναχοί πάντα έβλεπαν την γυναίκα ως πειρασμό και την θεωρούσαν εμπνευστή ακάθαρτων επιθυμιών. Η διδασκαλία της εκκλησίας ήταν, και ακόμα είναι, ότι η παρθενία είναι καλύτερη, αλλά για όσους την βρίσκουν αδύνατη, ο γάμος είναι επιτρεπτός. “Είναι καλύτερα να παντρευτείς απ’ το να καείς” όπως το θέτει στυγνά ο Απόστολος Παύλος. Κάνοντας το γάμο αιώνιο (…) η εκκλησία έκανε ότι μπορούσε για να διασφαλίσει ότι η μόνη μορφή σεξ που θα επιτρεπόταν θα περιλάμβανε λίγη ευχαρίστηση αλλά πολύ πόνο. Η επίκριση της αντισύλληψης [του ελέγχου των γεννήσεων] έχει στην πραγματικότητα το ίδιο κίνητρο: εάν μια γυναίκα κάνει ένα παιδί το χρόνο μέχρι να πεθάνει εξουθενωμένη, δε θα πάρει πολλή ευχαρίστηση απ’ την έγγαμη ζωή της, επομένως ο έλεγχος των γεννήσεων πρέπει [κατά τον χριστιανισμό] να αποφεύγεται.
Η σύλληψη [της ιδέας] της Αμαρτίας η οποία είναι συνυφασμένη με τη χριστιανική ηθική κάνει υπερβολικά μεγάλο κακό αφού δίνει στους ανθρώπους ένα τρόπο έκφρασης για το σαδισμό τους τον οποίο μάλιστα θεωρούν νόμιμο και ακόμα και ευγενή. Πάρτε για παράδειγμα το θέμα της πρόληψης της σύφιλης. Είναι γνωστό ότι εάν ληφθούν κατάλληλα μέτρα εκ των προτέρων, ο κίνδυνος μετάδοσης της ασθένειας μπορεί να γίνει μηδαμινός. Οι χριστιανοί όμως ενίστανται στη διάδοση αυτής της γνώσης διότι θεωρούν καλό οι αμαρτωλοί να τιμωρούνται. Το πιστεύουν αυτό τόσο ακράδαντα που επιθυμούν να δουν την τιμωρία των αμαρτωλών να επεκτείνεται στις γυναίκες και τα παιδιά τους. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στον κόσμο πολλές χιλιάδες παιδιά που υποφέρουν από εγγενή κληρονομική σύφιλη που δε θα είχαν γεννηθεί αν δεν υπήρχε η επιθυμία των χριστιανών να τιμωρηθούν οι αμαρτωλοί. Δε μπορώ να καταλάβω πώς δόγματα που οδηγούν σε τέτοια διαβολική σκληρότητα μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν καλή επίπτωση στην ηθική.
Δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση των χριστιανών απέναντι στην σεξουαλική συμπεριφορά που είναι επικίνδυνη για τους ανθρώπους αλλά και η αντιμετώπιση της γνώσης των σεξουαλικών θεμάτων. Καθένας που έχει κάνει τον κόπο να μελετήσει το θέμα αμερόληπτα ξέρει ότι η τεχνητή άγνοια που προσπαθούν να επιβάλλουν στα παιδιά οι χριστιανοί είναι υπερβολικά επικίνδυνη για τη σωματική και την ψυχική υγεία, και δημιουργεί –σε αυτούς που αντλούν τη γνώση τους από «κακές» συζητήσεις όπως τα περισσότερα παιδιά- μία αντίληψη που θεωρεί το σεξ βρώμικο και γελοίο. Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να αμυνθεί της θέσης ότι η γνώση είναι ανεπιθύμητη. Δε θα έβαζα όρια στον τρόπο αύξησης της γνώσης σε κανέναν και σε καμία ηλικία. Αλλά ειδικά στην περίπτωση της σεξουαλικής γνώσης υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά επιχειρήματα υπέρ της, παρά για οποιαδήποτε άλλη γνώση. Ένα άτομο είναι πολύ πιο απίθανο να συμπεριφερθεί σοφά όταν έχει άγνοια για ένα θέμα παρά όταν το έχει μελετήσει, και είναι γελοίο να αποδίδουμε στους νέους μια αίσθηση αμαρτίας επειδή έχουν μια φυσική περιέργεια για ένα σημαντικό ζήτημα.
Κάθε αγόρι δείχνει ενδιαφέρον για τα τρένα. Ας πούμε ότι του λέγαμε ότι το ενδιαφέρον για τα τρένα είναι κακό, ότι κρατούσαμε δεμένα τα μάτια του οποτεδήποτε βρισκόταν μέσα σε τρένο ή σιδηροδρομικό σταθμό, ότι δεν επιτρέπαμε ποτέ να αναφερθεί η λέξη «τρένο» όταν ήταν μπροστά και διατηρούσαμε ένα αδιαπέραστο μυστήριο σχετικά με το πώς μεταφέρεται απ’ το ένα μέρος στο άλλο. Το αποτέλεσμα δε θα ήταν ότι θα έπαυε να ενδιαφέρεται για τα τρένα, αντιθέτως, θα ενδιαφερόταν πιο πολύ από ποτέ αλλά θα είχε μια μακάβρια αίσθηση αμαρτίας, επειδή το ενδιαφέρον του θα τού είχε παρουσιαστεί ως κάτι κακό. Κάθε αγόρι θα μπορούσε με αυτόν τον τρόπο να γίνει σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό νευρασθενικό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το σεξ, αλλά δεδομένου ότι το σεξ είναι πιο ενδιαφέρον απ’ τα τρένα, τα αποτελέσματα είναι χειρότερα. Σχεδόν κάθε ενήλικας στις χριστιανικές κοινότητες είναι λίγο η πολύ νευρικά άρρωστος ως αποτέλεσμα του ταμπού στην σεξουαλική γνώση κατά τα παιδικά του χρόνια. Και η αίσθηση της αμαρτίας που εμφυτεύεται με αυτό τον τρόπο προκαλεί κακία, νευρικότητα και ηλιθιότητα στην συνέχεια της ζωής του. Δεν υπάρχει καμιά λογική βάση για να κρατούμε ένα παιδί στην άγνοια για οτιδήποτε επιθυμεί να γνωρίζει, είτε για το σεξ είτε για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Και ποτέ δε θα έχουμε ένα πνευματική υγιή πληθυσμό μέχρι να αναγνωριστεί αυτό το γεγονός κι εφαρμοστεί στην εκπαίδευση των παιδιών, πράγμα το οποίο είναι αδύνατο όσο οι Εκκλησίες έχουν τον έλεγχο της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Αφήνοντας αυτές τις -σχετικά λεπτομερείς- ενστάσεις κατά μέρος, είναι φανερό ότι οι τα βασικά δόγματα του χριστιανισμού απαιτούν μια μεγάλου βαθμού ηθική διαστροφή προκειμένου να τα δεχτεί κάποιος. Ο κόσμος –μας λένε- δημιουργήθηκε από έναν Θεό που είναι και καλός και παντοδύναμος. Προτού δημιουργήσει τον κόσμο προείδε όλο τον πόνο και τη δυστυχία που θα περιείχε, επομένως είναι υπεύθυνος για όλα. Είναι ανώφελο να λέει κανείς ότι ο πόνος σε αυτό τον κόσμο υπάρχει εξαιτίας της αμαρτίας. Καταρχήν αυτό δεν είναι αληθές. Δεν είναι η αμαρτία που προκαλεί την υπερχείλιση των ποταμών ή τις εκρήξεις των ηφαιστείων. Αλλά ακόμα και εάν ήταν αληθές, δε θα έκανε διαφορά. Εάν θα έκανα ένα παιδί γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι το παιδί θα γινόταν ένας μανιακός ανθρωποκτόνος, τότε θα ήμουν υπόλογος για τα εγκλήματά του. Εάν ο Θεός γνώριζε από πριν τις αμαρτίες για τις οποίες θα ήταν ένοχος ο άνθρωπος, τότε ήταν υπεύθυνος για όλες τις επιπτώσεις αυτών των αμαρτιών τη στιγμή που αποφάσισε ότι θα δημιουργήσει τον άνθρωπο. Το συνηθισμένο χριστιανικό επιχείρημα είναι ότι ο πόνος στον κόσμο εξαγνίζει την αμαρτία κι επομένως είναι καλό πράγμα. Αυτό φυσικά είναι απλά μία εκλογίκευση του σαδισμού, αλλά ούτως ή άλλως είναι ένα πολύ φτωχό επιχείρημα. Θα προσκαλούσα οποιοδήποτε χριστιανό να με συνοδεύσει στις πτέρυγες παίδων οποιουδήποτε νοσοκομείου για να δει τον πόνο που υπάρχει εκεί και τότε να συνεχίσει στηρίζει τη θέση του ότι αυτά τα παιδιά είναι τόσο ηθικά εγκαταλειμμένα που αξίζουν αυτά που υποφέρουν. Για να πει ένας άνθρωπος κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει καταστρέψει μέσα του κάθε συναίσθημα ελέους και συμπόνιας. Πρέπει, εν συντομία, να γίνει τόσο κακός όσο ο Θεός στον οποίο πιστεύει. Κανένας που πιστεύει ότι αξίζει να υπάρχει αυτή η οδύνη στον κόσμο δεν μπορεί να κρατήσει τις ηθικές του αξίες αλώβητες αφού πάντα θα πρέπει να βρίσκει δικαιολογίες για τον πόνο και την δυστυχία.

Bertrand Russell

"Έφυγα" - Γαλάνη Δήμητρα

Ένα ακόμα τραγουδάκι με συνοδευτικό την παρτιτούρα του.



Το "Έφυγα" της Δήμητρας Γαλάνης. Ακούστε το, διαβάστε το, παίξτε το.

Αισιοδοξία

Αισιοδοξία

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.

Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση

μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού

θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού

και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.

Aς υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,

σε χώρες άγνωστες της Δύσης, του Bορρά·

ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,

οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.

Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,

έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Aς υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος

άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν

τα παντελόνια μας, και, με του πτερνιστήρος

το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.

Πηγαίνουμε -σημαίες στον άνεμο χτυπούν-

ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,

κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι να μοιάσει

νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής-

τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,

και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.

Κ. Καριωτάκης

"Το ταγκό της Νεφέλης" - Χάρις Αλεξίου

Σήμερα, καθαρίζοντας της βιβλιοθήκη μου, βρήκα πολύ παλιά τεύχη του περιοδικού "Δίφωνο". Στο περιοδικό αυτό δημοσίευαν παρτιτούρες γνωστών ελληνικών τραγουδιών. Έντεχνου μα και λαϊκού. Πηγαίνοντας να τα πετάξω, είπα δεν τα κόβω να τα σκανάρω; Έτσι λοιπόν, σας τα μοιράζω και σε εσάς, μουσικόφιλους και μη. Μπορείτε να τα κατεβάσετε αν θέλετε (έχει επιλογή) σε pdf, για να τα κρατήσετε στον δίσκο σας.



Το πρώτο είναι το "Το ταγκό της Νεφέλης" ερμηνευμένο στην Ελλάδα από την Χάρις Αλεξίου. Ποιος, αλήθεια, δεν το έχει σιγοτραγουδήσει;

Sex και Mundial

Ε, όχι και τις μπαταρίες του κοντρόλ!

"Γυναίκες! Ερχόμαστε!" Μια ταινία από τις 12/7 στους κινηματογράφους

Euro 2004. Πριν 6 χρόνια ακριβώς.

Ποίος δεν το θυμάται τέτοια μέρα πριν από 6 χρόνια; Ποιος δεν δάκρυσε; Ποιος δεν υμνούσε το "γαμημένο";

Μέχρι και άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ τους παρακολουθήσει ποδόσφαιρο, το γιόρταζαν από τον προημιτελικό και μετά.

Και τέλος ποιος δεν έμαθε απ' έξω αποκριάτικου τύπου τραγουδάκια. Για να θυμηθούμε μερικά:

«Σε εννέα μήνες το παιδάκι, και θα είναι Ελληνάκι!»

«Έπαιξες το ρόλο του Γκουσγκούνη, Καραγκούνη, Καραγκούνη!»

«Ζαγοράκη σούβλισες αρνί, τον Ανρί, τον Ανρί»

«Πήρες του Ζιντάν το κιλοτάκι, Ζαγοράκη, Ζαγοράκη»

«Πήρες και του Φίγκο το στρινγκάκι, Ζαγοράκη, Ζαγοράκη!»

«Τώρα οι Γάλλοι είναι τάβλα, πως γαμά-, πως γαμάμε στην Ελλάδα!»

«Τώρα τα Γαλλάκια είναι τάβλα, πόπο καύλα, πόπο καύλα!»

«Κάντε μας μια πίπα σιλ βου πλέ, Τρεζεγκέ, Τρεζεγκέ!»

«Έχουμε μπύρες, έχουμε ούζα, φέρτε μας Τσέχες να κάνουμε παρτούζα!»

«Με σαμπάνια και χαβιάρι, σας πηγαίνουμε γαμιώντας ως τον Άρη!»

«Πάρτε πίπες τώρα απ’ τον Όττο, μες στο Πόρτο, μες στο Πόρτο!»

«Και μετά την πίπα στη Γαλλία, τσιμπουκάκι Πορτογαλία!»

«Φέρτε μου να πιω να ξημερωθώ, ποποπό τι τσιμπούκι ήταν αυτό!»

«Βρε πως κουνιέται μες στο σορτσάκι η ψωλή, η ψωλή του Ζαγοράκη!»

«Τους γέμισες με χύσια το πιγούνι, Καραγκούνη, Καραγκούνη!»

«Χαριστέα, στα παιχνίδια, βάλε μέ-, βάλε μέσα και τ’ αρχίδια!»

«Είναι βαριά, βαριά, η πούτσα του τσολιά!»

«Τι κι αν δεν κέρδισε ο Σάκης, θα το φέρει ο Ζαγοράκης»

«Όττο Ρεχάγκελ μ’ έκανες μάγκα, δεν γυρίζω, μάνα, στείλε κι άλλα φράγκα»

 

Αλλά πως μπορούμε να ξεχάσουμε και τους θέουσους που ενώ ήθελαν από την χαρά τους να φωνάξουν "το γαμημένο" , έψελναν "το τιμημένο". Ή την πούτσα την έλεγαν μπότα(;)
Όπως και να έχει πάντως το χάρηκαν όλοι και όλες με δάκρυα χαράς

4 μπαλάκια στον κώλο του κοντού θεού.

Μας προειδοποίησε ότι θα τον δούμε γυμνό να τρέχει στο χορτάρι και δεν τον πιστεύαμε. Τελικά το έκανε.

Όχι δεν πανηγυρίζει την κατάκτηση του κυπέλλου, αλλά τρέχει να γλυτώσει τις πούτσες των Αργεντινών που έχει να φάει για το ρεζιλίκι αυτό που φάγανε. Άκου 4!

Άκου ρε θεέ της μπάλας. Δεν κάνεις για προπονητής. Και το ξέρεις. Και ο Αλέφαντος να καθόταν στον πάγκο αυτής της άξιας (σε ταλέντο παιχτών) ομάδας, αυτή η ομάδα θα κέρδιζε οποιαδήποτε μικρή χώρα, αλλά μέχρι εκεί. Γιατί παραπάνω επίπεδο θέλει και καλό στήσιμο από την μεριά του προπονητή. Ελπίζω να το κατάλαβαν καλά εκεί στην χώρα σου και να σε απομακρύνουν μπας και δούμε και την Αργεντινή μελλοντικά να πρωταγωνιστεί.

Όσο για το ότι υποστηρίζεις τον Μέσι και τον συγκρίσεις με τον εαυτό σου, αδικείς κατάφωρα τον ίδιο σου τον εαυτό. Εσύ γαμούσες και έδερνες, ενώ αυτό το καμένο κορμί έκανε μόνο ένα σουτ και μάλιστα στο 84'. Θέλει πολλά ακόμα να κάνει για να φτάσει τον μεγάλο μπαλαδόρο Μαραντόνα. Τώρα αν σε φτάσει και στην κόκα αργότερα δεν ξέρω. Τα χρόνια θα δείξουν.

Ο πιστός δεν είναι απλά χαζός, είναι άρρωστος.

«Η πίστη μπορεί να οριστεί εν συντομία ως μία παράλογη αποδοχή της ύπαρξης του απίθανου. Ή, ψυχαναλυτικά, ως μια νεύρωση επιθυμίας. Κατ’ αυτό τον τρόπο ενέχει το στοιχείο του παθολογικού· πηγαίνει πέρα από τις κανονικές διανοητικές διεργασίες και περνάει στον ομιχλώδη χώρο της υπερβατικής μεταφυσικής. Ένας άνθρωπος γεμάτος πίστη είναι απλώς κάποιος που έχει χάσει (ή που δεν είχε ποτέ) την ικανότητα για καθαρή και πραγματιστική σκέψη. Δεν είναι απλά χαζός· είναι άρρωστος.»

—H. L. Mencken (Χ. Λ. Μένκεν) (1880-1956 )

Η μόνη μας ελπίδα. Επιστροφή στο ελληνικό ΦΩΣ

Μακρυά από την Εβραϊκή (Χριστιανική) θρησκοληψία και κοντά στην Ελληνική Σοφία.